Konie i koniec

Pytanie o najbardziej zapalonego wielbiciela wierzchowców na wrocławskich Partynicach jest nie na miejscu – tam nie spotyka się innych. Ale wicedyrektor torów Ryszard Biliński odpowiada bez namysłu – Agnieszka Bienert.

- Konie zawsze były dla mnie najważniejsze. Ja się z tym urodziłam – mówi skromnie pani Agnieszka. Tę drobną blondynkę spotykam, a jakże by inaczej, w stajni, w której pracuje. Rano zajmuje się zwierzętami, po południu uczy jazdy konnej i dba o swojego ulubieńca – karego Dębika.
– Jesteś głodny? – zagaduje do wierzchowca z daleka. Ten natychmiast odpowiada twierdząco głośnym, przeciągłym rżeniem. Dorodna marchewka uspokaja go na chwilę.
W tym czasie możemy porozmawiać. Agnieszka mówi, że na tor przyprowadziła ją koleżanka, której siostra jeździła sportowo. – I już tu zostałam – wspomina. – Uczyłam się jeździć na koniach wyścigowych, które robiły ze mną, co chciały. Właściwie, mówiąc szczerze jazdy było niewiele, bo głównie spadałam na ziemię. Miałam za mało siły – śmieje się ze swoich pierwszych kroków.
Startowała w wyścigach, ale nie dawało jej to satysfakcji. Z koniem wyścigowym nie nawiązuje się tak silnego związku emocjonalnego, jak ze sportowym, który startuje w zawodach ujeżdżenia. – Jeśli jeździec z koniem nie rozumieją się i nie lubią, nic z tego nie będzie – wyjaśnia. Pierwszym koniem pani Agnieszki był Czubik. Ale zmarł po 3 miesiącach. – To była dla mnie nieodżałowana strata – mówi smutno.
Wkróce jednak pojawił się charakterny Dębik. – Często nasze poglądy nie zgadzają się. Zdarzyło się tak również w czasie jednego z konkursów – opowiada właścicielka rumaka. – Kiedy trzeba było na parkurze wykonać zaplanowane figury, Dębik postanowił, że będzie chodził tyłem. Czyli zamiast jazdy obowiązkowej, wykonał program dowolny – w tym momencie czule klepie zwierzaka po karku. Widać, że rozumieją się bez słów. Pewnie dlatego, że jak przyznaje pani Agnieszka, oboje niezbyt lubią dyscyplinę.
– Ten koń to moja rodzina – tłumaczy. – Zdarzają się w życiu trudne chwila. On pozwala mi je przeżyć. Wiem, że czeka na mnie i liczy na moje pojawienie się.
Dlatego nie ma dnia, by wierzchowiec i jego właścicielka nie spotkali się. Przed południem Dębik czeka niecierpliwie na trening „pod siodłem”, po południu jest obowiązkowy spacer. Utrzymanie zwierzęcia to dla właścicielki najważniejszy punkt budżetu miesięcznego – kosztuje około 600 złotych. – Hierarchia rzeczy ważnych jest ustalona: koń, potem pies – amstaf Deryl, a na końcu ja – wylicza. Żałuje, że nie można na spacer wybrać się z obydwoma zwierzakami naraz. – Nic dobrego nie wyniknęłoby z tego – uśmiecha się znacząco.
Wszystkie swoje plany zawodowe wiąże z końmi. Chciałaby zostać intruktorem sportowym. Przymierza się też do trenowania skoków przez przeszkody. – Po prostu nie wyobrażam sobie życia bez koni – przyznaje Agnieszka Bienert. Dębik patrzy jej głęboko w oczy, po czym zaczyna szczypać w ramię. Sugeruje, że pora kończyć gadanie i zabrać się za to, co najważniejsze – zabawę z nim.

Autor artykułu: Maciej Sas

This entry was posted on Saturday, February 19th, 2005 at 12:01 am and is filed under Archiwa z Wieczoru Wroc?awia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.

Comments are closed.

Archiwum Wieczór Wrocławia

Konie i koniec